آثار ديدني

يوان قدمگاه اثري بجاي مانده از زمان هخامنشيان و شايد قبل از آن است . برخي آن را چاشتخوار نامند و گويند چاشتخوار شاهان هخامنشي بوده است . وجود دو روستا با نامهاي چاشتخوار و كورش آباد در نزديكي آنجا شايد بتواند گواهي بر اين مدعا باشد و آن جايگاهي است وسيع بريده شده از كوه سنگ يكپارچه داراي سه ايوان است كه در سه طبقه يكي پس از ديگري قرار دارد . ايوان پايين به ابعاد 20 متر طول و 3 متر عرض است ايوان دوم در ارتفاعي معادل 5/3 متر از طبقه اول قرار دارد و داراي 20 متر طول و 13 متر عرض است ، ايوان سوم در ارتفاع 4 متري ايوان دوم قرار دارد و داراي 20 متر طول و 5/13 متر عرض است . ارتفاع ديواره هاي آن حدود 18 متر مي باشد . دو پلكان در دو طرف ايوان وسط قرار دارد كه ايوان را به ايوان بالا وصل مي كند .

عرض پلكان غربي 20/2 متر و عرض پلكان شرقي 40/2 متر مي باشد . ديواره ها و كف ايوانها صاف و هموارند در جلوي آن استخري است كه سرچشمه آن نيز همانجا است و بويژه در هنگام غروب منظره زيبايي دارد . در كتاب اقليم پارس درباره ايوان قدمگاه چنين نوشته شده است :

آخرين اثر تاريخي پيش از اسلام در كوه رحمت مرسوم به قدمگاه است كه در منتهي اليه قسمت جنوب كوه مزبور در شمال آبادي موسوم به چاشتخوار واقع مي باشد و مشتمل بر دو صفه دو اشكوبه است كه در دل كوه تراشيده اند . درازي هر دو صفه 3/20 متر بوده . صفه پايين در ارتفاع 30/3 متر از كف جلگه به پهنا يا عمق 13 متر تراشيده شده است . و صفه دوم در ارتفاع 25/4 متر نسبت به صفه اولي و به پهنا يا عمق 20/15 متر ايجاد گرديده است . در هر يك از دو جانب بالاي صفه پاييني پلكاني به پهناي 20/2 متر مشتمل بر 17 پله� ( بلندي هر پله 20 سانتيمتر و پهناي هر كدام 42 سانتيمتر است ) تراشيده اند كه بوسيله آنها از صفه اولي به صفه بالايي مي رفته اند . كليه بدنه هاي اين صفه ها يعني ديوار بين كف زمين و صفه اولي و بدنه هاي سه طرف صفه اولي و همچنين بدنه هاي طرفين صفه بالايي كاملاً قائم و صاف است و اثري در آنها احداث ننموده اند� . تنها در بدنه بزرگ صفه بالايي كه درازاي آن همان درازاي هر دو صفه يعني 30/20 متر و بلندي يا پهناي آن 25/12 متر� مي باشد دو رديف طاقچه هاي سنگي هر رديف مشتمل بر 5 طاقچه در سنگ تراشيده اند كه قسمت اعظم آنها فرو ريخته ، مختصري از برخي از آنها نمودار است .

آقاي دكتر واند نبرگ بلژيكي استاد باستان شناس دانشگاه گاند كه از طرف اداره كل������������ باستان شناسي ايران ضمن تجسسها و بررسيهاي علمي خود در بهار و تابستان 1331 اين محل را كشف نمود و درباره چگونگي استفاده از آن چنين اظهار نظر كرده است كه محل مزبور به علت ناتمام ماندن معلوم نيست به چه كار مي خورده است و احتمال مي دهد كه يا محل آتشكده در هواي آزاد بوده قصد داشتند طاقچه ها را عميق تر كنند كه آتش را در آن نگهداري كنند و يا اينكه طاقچه ها براي محل گزاردن استخوانهاي مردگان آماده مي شده است و حدس دوم را بيشتر مقرون به صواب مي دانند و با توجه به اين نكته كه نگهداري آتش ارتباطي با تهيه ده طاقچه ندارد ، حدس اول بنظر صحيح نمي رسد و به احتمال نزديك به يقين محل قدمگاه براي انجام آيين مذهبي مربوط به مردگان ترتيب داده شده . طاقچه ها نيز استودانهاي منظمي از عهد هخامنشي بوده است .

جوان گرفتار در روستای خان آباد ارسنجان به همت تیم امداد کوهستان جمعیت هلال احمر مرودشت نجات یافت....